06 54 92 18 14 info@ninabaldini.nl

Het verwondert mij elke keer weer als ik verhalen hoor of zelf dingen mee maak met hoogsensitieve kinderen. Zij hebben een prachtige manier van denken, waarbij wij (of alleen ik?) de plank soms mis slaan. Laten we taal zo puur mogelijk gebruiken, helder communiceren, en rekening houden met hoe dat bij ongeveer 20% van de kinderen kan binnenkomen.

Na het bezoeken van een proefles bij turnen, vraagt de moeder aan haar kind:
“Wil je nog een keer kijken?”
“NEE!” Moeder verbaast zich hierover, aangezien het meisje een heerlijk uur heeft gehad.
“Ik ga NIET kijken, maar meedoen.”

“Papa, kom je?”
“Ja, ik kom er zo aan.”
“Wanneer kom je nou? Kom nou….Waar blijf je nou…”
(Precies, want wat betekent “zo”? 5 minuten, 10 minuten? Dat kan voor iedereen anders zijn….)

“De opa van Debby is gecremeerd. Als jij dood gaat mama, dan moet je begraven worden. Je mag niet in het vuur. Dat vind ik verdrietig, want dat doet pijn. Hoe ga jij dan eigenlijk liggen? Ik ga later zo liggen. “

“Ga maar even een boekje lezen, dan kun je uitrusten, ” zegt moeder tegen haar kleuter.
Het kind barst in tranen uit: “Ik ga dat echt niet doen hoor, ik kan helemaal niet lezen!”

“Morgen gaan jullie de rekenopdracht helemaal alleen maken.”
‘s Avonds zegt de jongen tegen zijn moeder dat hij niet van plan is om morgen naar school te gaan en een dagje thuis blijft. Als zijn moeder vraagt waarom dat is, zegt hij: “Ik moet morgen de sommen helemaal alleen maken. Dat lukt mij niet.”
(Zou de juf hem echt laten zwoegen? Hopelijk niet, maar het kind denkt van wel. Zou de juf weten wat voor impact de zin kan hebben op het kind?)

“Mag ik ook een mobieltje?”
“Nee.”
“Waarom niet?”
“Je bent nog een kind.”
“Nou? Jij ook.”
“Wat bedoel je?”
“Van jouw vader en moeder.”

“Waarom zeg jij goeie morgen?
Het is nog helemaal geen morgen, maar vandaag.”

“Het is nu tijd om te gaan slapen.”
“Wil je bij mij slapen?”
“Nee, ik slaap in mijn eigen bed.”
“Het is echt oneerlijk, ik slaap altijd alleen, maar jij en papa zijn altijd samen.“
(Tja, leg dat maar eens uit begrijpelijk uit waarom je alleen moet leren slapen. Wat is daarvan het nut, vraagt dit kind zich af.)

Moeder legt uit aan haar kind waarom er 3x per jaar rapportgesprekken zijn. “Dan vertelt jouw juf of je de verhaaltjes in de kring begrijpt en hoe je luistert, hoe jij werkt en wat je dan doet. “
Ineens is haar zoon tranen: “Ik kan toch niet al die tijd de verhalen onthouden. Die ben ik dan echt vergeten hoor.“

Last hebben van lineaire tijd en omdenken….moeder komt samen met haar dochter te laat op school en het plein is leeg….”Zo mama, wij zijn lekker vroeg, er is nog niemand!”

Na het zien van een sprookjesfilm plopt er de volgende vraag naar boven:
“Mama, zijn jullie mijn echte ouders?”

“Mama, mag ik dit ijsje eten?”
“Dat mag na het warm eten.”
“Dat hoeft niet hoor, ik eet deze koud.”

Een meisje kijkt televisie, waarop haar moeder haar vraagt mee te gaan om boodschappen te doen.
“Dat kan niet.”
“Hoezo niet?”
“De televisie zei: Blijf kijken!“

Heb je ook van dit soort ervaringen?
Deel ze op de facebookpagina van Baldini kids!